सोमवार, मे 27, 2019
   
Text Size

चिटुकल्या गोष्टी

भीम येऊन म्हणाला, ''देवा, चल जेवायला.''

''अरे तुम्हांला का वेड लागले? मला का आग्रह लागतो? भीमा, फारच दुखत हो आज डोके.'' देव म्हणाला.

''कृष्णा, मी तुला कधी कसली प्रार्थना आजवर केली नाही. अर्जुनाने तुला घोडे हाकायला बसविले. त्याने प्रतिज्ञा कराव्या, तुला त्या निस्तराव्या लागायच्या. मी सा-या जन्मात आज तुला प्रार्थायला आलो. ही पहिली आणि शेवटची प्रार्थना. चल हो देवा.''

''नको हो भीमा, खरे जा तूं. धर्माला सांग की डोके फार दुखते आहे म्हणून.''

भीम खिन्न वदन करून निघाला. परंतु तो घरी नाही गेला. कृष्णाच्या घराजवळ महादेवाचे मंदीर होते. त्या मंदीरात भीम गेला. गाभा-याचे दार लावून तो ओक्साबोक्शी रडत बसला.

कृष्ण हंसत हंसत बाहेर आले. मनांत म्हणाले, ''एकजणही म्हणाला नाही की येणार नसशील तर येथें डोके फोडतो म्हणून. फुकट सारे.'' ते बागेत आले तो त्यांना मोठा हुंदका ऐकू आला. भीमाचे रडणेंही भीमासारखेच. कृष्ण त्या रडण्याच्या अनुरोधाने मंदिरात आले. गाभा-याचे दार लावलेले. जोराने धक्का देताच ते उघडले. तो शंकराच्या पिंडीला भीमाच्या डोळयांतील गंगायमुनांचा अभिषेक होत आहे असे दृश्य देवाला दिसले.

''हे रे काय? अरे तू रडतोस? सा-या जगाला तू रडवणारा. भीमा उगी. वेडा कुठला.'' देव त्याला शांत करू लागला.

भीमाला अधिकच हुंदका आला.
''रडू नकोस. चल मी येतो. काय करायचे?'' कृष्ण म्हणाला.

आणि भीमानें डोळे पुसले. त्याचे तोंड हर्षाने फुलले. दोघे हंसतबोलत हातात हात घालून आले. कृष्ण आलेला पाहताच धर्माला अपार आनंद झाला. परंतु बाकीच्यांची तोंडे जरा पाहण्यासारखी झाली होती.

''देवा तूं लबाड आहेस'' अर्जुन म्हणाला.
''देव भावाचा भुकेला'' कृष्ण म्हणाला.

 

भीमाची गोष्ट :
एकदा पांडवांकडे कसला तरी सण होता. धर्माला वाटले की कृष्णालाही आज जेवायला बोलवावे. आधी कळवतां आले नव्हते. परंतु कृष्ण आढेवेढे घेईल असे कोणालाच वाटले नाही.

धर्मराज अर्जुनाला म्हणाले, ''तू जा. देवाचे तुझ्यावर सर्वांत अधिक प्रेम-घेऊन ये त्याला जेवावयाला.''

अर्जुन निघाला. आज कृष्ण सर्वांची परीक्षा करणार होता. देव पलंगावर झोपून राहिले. अर्जुन हाका मारीत आला. कृष्ण भगवान झोपलेले. देवाला जागे करून अर्जुन म्हणाला, ''जेवायला चल आधी. सारे खोळंबले आहेत.''

कृष्ण म्हणाला, ''अर्जुना, आज बरे नाही वाटत. पडूनच राहतो.''

अर्जुन म्हणाला, ''तुला अगदी मान चढला वाटते आज?'' मी आग्रह नाही करीत बसणार. देवा येतोस की नाही?

''अरे मला का आग्रह लागतो? तू जा.'' देव म्हणाले.
अर्जुनाच्या बोलावण्यानेहि देव आला नाही. आता काय करायचे?

नकुळ म्हणाला, ''मी जाऊन येतो.''
कृष्णाने त्यालाही गोड बोलून दिले लावून. सहदेवाची तीच गत झाली. आता राहिला गदाधारी भीम.

''मी जाऊं का दादा?'' त्याने धर्माला विचारले.

त्याबरोबर सारे खो खो करून हसू लागले. ''तू का त्याला गदेची धमकी देणार की ऐरावत स्वर्गांतून आणलास त्याप्रमाणे त्याची गठडी बांधून आणणार?'' अर्जुनाने विचारले.


धर्मराज शांतपणे म्हणाले, ''हंसू नका रे. तुम्ही सारे जाऊन आलात. त्यालाही जाऊन येऊ दे. भीमा, जा तू. यांच्या हसण्याकडून नकोस लक्ष देऊ.''

भीम निघाला. कृष्णाने तर्क केलाच होता की आता भीमदादा येतील म्हणून. त्याने कपाळावर सुंठ घातली होती. चांगलेच नाटक केले.

 

एक सैनिक भीत भीत आला. ''हे शहर रामाचे आहे.''
भीत भीत हळूच म्हणाला.
''दाखव, मला राम दाखव.'' मारुती म्हणाला.

तो सैनिक घाबरला. पळणार तो मारुतीने शेपटात त्याला पकडले. ''चल, मी तुझ्याबरोबर येतो, दाखव राम'' मारुती म्हणाला.

मुठीत प्राण घेऊन तो सैनिक जात होता. इकडे कृष्णाने रामाचे रूप धारण केले. बळराम लक्ष्मण झाला. वनांतील रूपे त्यांनी धारण केली होती. आता सीता कोण होणार? नारदाला कृष्ण म्हणाला, ''सत्यभामेला जाऊन सांग की सीता होऊन ये.''

नारद कळलाव्या. त्याने सत्यभामेला सांगितले. ती त्याला म्हणाली, ''नारदा, सीता कशी होती?''

''उंची वस्त्रे नेस, खूप दागिने घाल.''

सत्यभामा नटली, काजळकुंकू ल्याली. राम आणि लक्ष्मण बसले होते. तेथे आली.

तो कृष्ण हसला, ''वनात का अशी सीता होती? जा तू. नारदा, रुक्मिणीला सांग जा.''

रुक्मिणीला निरोप कळताच ती एकदम सहज साधी सीता झाली. रामाजवळ येऊन बसली. तेथे गर्दी जमली. तो मारुती आला. समोर राम दिसला. मारुती धावला, चरणांवर डोके ठेवता झाला!
रामाने त्याला हृदयाशी धरले व सांगितले, ''मारुती, पूर्वीचा राम मी कृष्ण झालो, लक्ष्मण बळराम झाला. पूर्वी मी मोठा भाऊ होतो, आता लक्ष्मण मोठा भाऊ. पूर्वी त्याने माझी सेवा केली, आता त्याची मी करतो. तो राजा.''

मारुतीने पुन: पुन्हा प्रणाम केला व जाताना म्हणाला, ''देवा, तू अनंत रूपधारी परंतु तुझे वनवासातले रूपच मला आवडते!''

मारुती रामनामाचा जप करीत गेला. राम, लक्ष्मण, सीता पुन्हा कृष्ण, बळराम, रुक्मिणी झाली. गंमत झाली.

   

मारुतीची गोष्ट :
मारूती हा चिरंजीव आहे. जोवर जगांत रामकथा आहे तोवर मारुतीला मरण नाही.

रामाचा अवतार संपला होता व कृष्णाचा सुरू होता. हिंडता हिंडता तो द्वारका शहराजवळ आला. शहराबाहेरच्या बागेतील वृक्षावर बसला. तेथें पहारेकरी होते. ते त्याला हाकलू लागले.

''ही बळरामांची बाग. चालता हो. बळराम रागावतील.''
''हा कोण बळराम?''
''बळराम द्वारकेचा राजा.''
''जगात एक राम झाला - हा दुसरा बळराम कोण?''

असे म्हणून मारुतीने त्या सर्व पहारेक-यांना शेपटात बांधले आणि दूर भिरकावले. ते रडत बळराम महाराजांकडे आले. त्यांनी सारी हकीगत सांगितली. बळरामाने सैनिक पाठविले. ते येऊन मारुतीला ''माकडा चालतो हो'' म्हणाले.

मारुतीने विचारले, ''तुम्ही कोण?''

''बळराम महाराजांचे सैनिक.''

''हा बळराम कोण?'' असे म्हणून मारुतीने त्यांना शेपटात बांधून भिरकावले.
आता मोठी सेना पाठविण्यांत आली. मारुतीने आपले शेपूट लांबविले व सर्वांना बांधून दूर फेकले. कृष्णाच्या कानावर गोष्टी गेल्या. सर्वांचा गर्व दूर होत आहे हे पाहून त्याला आनंद झाला. मी मी म्हणणारे सारे फेकले जात होते. शेवटी कृष्ण एकाला म्हणाला, ''जा, त्याला सांग की हे शहर रामाचे आहे.''

 

बापूजींचा चुटका :
''आधी एक बापूजींचा चुटका सांगा.''
''बारा भागांतून ते सारे येणारच आहे.''
''ते येईल तेव्हा येईल. आता सांगा.''

''सांगतो ऐका. एकदा बापूजी सायंकाळचा आहार घेत होते. कोणी द्राक्षे आणून दिली होती. बापूजी पाच पदार्थांहून अधिक एका वेळी घेत नसत. ते फळे खात होते. त्याच वेळेस त्यांच्या भेटीस कोणी कुटुंब आले. आईबाप, लहान मुलगा अशी मंडळी होती. प्रणाम करून सारी बसली.'' लहान मुलगा आईला म्हणाला,

''गांधीजी वेडे आहेत.''
''अरे असे बोलू नये.''
''होय. वेडेच आहेत गांधीजी. अगदी वेडे.''
''चूप.''
गांधीजींचे लक्ष गेले. ते हंसून म्हणाले, ''काय म्हणतो आहे लबाड? काय रे?''
''तुम्ही वेडे आहात.''
''मी वेडा? का रे?''
''तुम्ही एकटे एकटे खाता. आई मला मागे म्हणाली एकटयाने खाणे वेडेपणा. तुम्ही तर एकटे खाता.''

गांधीजींना हसूं आवरेना. सर्वांना हसू आले.

''बरे, माझ्याबरोबर तूं ये खायला. ही घे फळे. ये.''
''मला नको.''
''कां?''

''आई पुन्हा रागावेल. दुस-याने दिले तरी हाव-यासारखे घेऊ नये असे ती सांगते. मला घरी रागावेल, हावरट म्हणेल.''

''परंतु तूं एकदम नको घेऊस. मी आग्रह करतो. म्हणजे नाही हावरट होणार. तूही मग शहाणा आणि मीही. खरे ना?''

असा हा चुटका. छान आहे ना?

   

पुढे जाण्यासाठी .......