मंगळवार, मे 21, 2019
   
Text Size

*कलिंगडाच्या साली

मित्र निघून गेला. गंगू खिडकींतून शून्य मनानें कोठेतरी पाहात होती. परंतु काय असेल तें असो. तिचें आजारीपण गेले. तिची पाठ दुखेनाशी झाली. जयन्ता कां तिचें आजारीपण घेऊन गेला ? गंगू आता नोकरी करते. घरी सर्वांना मदत करते.

जयन्ता जाऊन आज वर्ष झालें होतें, गंगूनें एक सुरेखशीं आंगठी आणली होती.
‘आई, तुझ्या बोटांत घालूं दे.’
‘मला कशाला आंगठी ? तुम्ही मुलें सुखी असा म्हणजे झालें.
‘आई, जयन्ताची ही शेवटची इच्छा होती.’
‘त्याची इच्छा होती ? त्याची इच्छा कशी मोडूं ?’ मातेनें बोटांत आंगठी घातली. डोळ्यांतून पाणी आलें. मातेनें मुलाचें श्राद्ध केलें.

कांही वर्षांपूर्वीचा तो अनुभव. चारपांच वर्षे त्या गोष्टीला झाली. मी बोर्डीला गेलो होतो. तेथील सुंदर समुद्रशोभा रोज बघत होतो.

“तुम्हीं जवळचीं आदिवासींचीं गांवे बघायला याल ? चला, नाही म्हणूं नका.” एक मित्र म्हणाले.
“जाऊं.” मीं म्हटले.

आणि आम्हीं दोघे गेलो. पावसाळा नुकताच संपला होता. आजूबाजूला हिरवीं पिवळीं शेते. मधूनमधून नाले होते. बांधाबांधानें जात होतों. एका बाजूला गवताळ भाग दिसला.

“हें कां कुरण आहे ?” मीं विचारलें.

“ही खरें म्हणजें शेतीची जमीन आहे. परंतु गवताला भाव आहे म्हणून मालक गवतच करीत आहे.
पुन्हां गवताला खर्च नाहीं. एक राखोळी ठेवला म्हणजे झालें.” मित्र म्हणाला.

“तिकडे अधिक धान्य पिकवा मोहीम आहे आणि इकडे गवत वाढवलें जात आहे. हे कसें काय ?,”
“अधिकार्‍यांची मूठ भरली म्हणजे सारे चालते.”
“ही जमीन आदिवासींना का देत नाहीं ?”
“आदिवासींना कां शेती करायला येईल ? उद्यां स्वराज्यांत त्यांना मिलिटरीत पाठवावें.”

“आदिवासी का माणसें नाहींत ? तुमच्या शेतांतून तेच राबतात. तुमच्या वाड्या तेच करतात. त्यांना सारे येईल. मिलिटरींत वेळ आली तर सर्वांनी जायला हवें. देशाच्या रक्षणासाठीं उभे राहायला हवें. आदिवासींनींच कां जांवे  ? पारश्यांनीं कां नये जाऊं ? तुम्हीं आम्हीं का नये जाऊं ?

 

‘तुम्ही वाईट नका वाटून घेऊं. कर्तव्य म्हणून सारें आनंदानें करायला हवें. आई किती कष्ट करते! दळणसुद्धा घरीं दळते. आणि गंगूताईला बरें नसतें तरी ती आईला हात लावते. तुम्ही निजा, सारी निजा.’

‘तू बोलूं नकोस. पडून राहा.’ वडील त्याच्या डोक्यावर हात ठेऊन म्हणाले.

जयन्ता शांतपणें डोळे मिटून पडला. आई नि गंगू अंथरुणावर पडल्या. वडील जयन्ताजवळ बसले होते. बराच वेळ झाला. बाराचा सुमार असावा. सिनेमा सुटून मंडळी परतजात असावी. जयन्ताने डोळे उघडले.

‘बाबा, मी नोकरी धरली, किती छान केलें नाहीं ? तुमची चिंता थोडी कमी केली. गंगूताईला इन्जक्शनें घेतां येतील. आता पैसे पुरतील.
‘होय हो बाळ. तूं बरा हो म्हणजे झालें.’
‘मी बरा नाही झालों तरी गंगूताई बरी होईल. ती मग मदत करील.’
पुन: खोलींत शांतता होती. आणि गंगू उठली.
‘बाबा, तुम्ही पडा’ ती म्हणाली.
आणि ते झोपले. बहीण भावाजवळ बसली होती, ‘तूं आईला नको उठवूं’ जयन्ता म्हणाला.
‘बरें हो’ तीं म्हणाली.
पहाटेची वेळ होती. जयन्ताने ताईचा हात एकदम घट्ट धरला.
‘काय रे ?’
‘जातो आता सुखी राहा.’
‘जयन्ता ?’
तो कांही बोलला नाही. पहांट झाली. आई उठली. वडील उठले. भावंडे उठली. परंतु जयन्ता आतां उठणार नव्हता.

थोडे दिवस गेले आणि जयन्ताच्या परीक्षेचा निकाल लागला होता. परंतु तो पाहण्याचें कोणाच्या मनांतहि आलें नाही.. सायंकाळीं जयन्ताचा एक मित्र आला. हातांत वृत्तपत्र होतें.

‘गंगूताई’ त्यानें हाक मारली.
‘काय निळू ?
‘जयन्ता पहिल्या वर्गांत पहिला आला.’
‘म्हणूनच देवानें नेला.’

 

‘थकवा आहे. मी इंन्जक्शन देतों. बरें वाटेल. डोसहि देईन ते चार तासांनी द्या. झोंप लागली तर मात्र उठवूं नका. विश्रांति हवी आहे. मेंदू थकला आहे.’ डॉक्टर म्हणाले.

त्यांनी इन्जक्शन दिलें नि ते गेले. त्यांच्याबरोबर गंगू गेली. ती औषध घेऊन आली.

‘जयन्ता आ कर.’ ती म्हणाली.

त्यानें तोंड उघडलें. तिनें औषध दिलें. तो पडून राहिला. सायंकाळची वेळ झाली. आई देवदर्शनास गेली होतीं. वडील अजून आले नव्हते. इतर भावंडे खेळायला गेली होतीं.

घरीं जयन्ता नि गंगू दोघेंच होतीं.
‘गंगूताई, माझ्या खिशांत पैसे आहेत. तूं इन्जक्शन घे. आणि आपल्या आईला आंगठीची हौस होती. तूंच केव्हातरी म्हणाली होतीस. त्या अंगठीसाठीं हे मी पैसे जमवून ठेवलें आहेंत. तूं तिला एक आंगठी घेवून दे.’

त्याच्यानें बोलवेना. तो दमला. डोळे मिटून पडून राहिला. आतां सारीं घरीं आलीं होतीं. जयन्ता बरा आहे असेच सर्वांना वाटत होतं. जेवणें खाणें झालीं.

‘तूं थोडें दूध घे.’ आई म्हणाली.
‘दे, तुझ्या हातानें दे.’ तो म्हणाला.
भावंडे निजलीं. वडील, आई नि गंगू बसून होतीं.
‘तुम्ही निजा. मी त्याच्याजवळ बसतें. गंगू, मग मी तुला बारा वाजतां उठवीन.’ वडील म्हणाले.
‘आणि दोन वाजल्यावर गंगू तूं मला उठव. मग मी बसेन.’ आई म्हणाली.

‘तुम्ही सारीं निजा. मला आतां बरें वाटत आहे. खरेंच बाबा, तुम्ही दिवसभर दमलेले. आणखी जागरण नको. निजा तुम्ही.’ जयन्ता म्हणाला.

‘जयन्ता, मला आतां संवयच झाली आहे दिवसभर काम करण्याची. बैल घाण्याला न जुपला तरच आजारी पडायचा. परंतु माझ्याबरोबर लहान वयांत तुम्हांसहि घाण्याला जुंपून घ्यावें लागत आहे याचें वाईट वाटतें.’

   

“वेडी आहेस तूं! मला अलिकडे खूप आनंद वाटत असतो, कॉलेजांत जातो, त्यामुळें वर्ष फुकट नाही जाणार. नोकरी करतों म्हणून घरींहि मदत होते. त्या दिवशीं मीं आईला लुगडे आणलें, तिला किती आनंद
झाला! बाबांनाहि बरें वाटलें असेल. लहान वयाची मुलें खेड्यांपाड्यांतून आईबापांस मदत करतात. सातआठ वर्षांचा मुलगा गुराखी होतो, घरीं मदत आणतो. पांढरपेशांचीं मुलें घराला भार असतास. आम्हींहि खपलें पाहिजे. वर्तमानपत्रें विकावीं, दुसरे कांहीं करावें. पांढरपेशा कुटुंबांत एक मिळविणारा आणि दहा खाणारीं! ही बदलली पाहिजे परिस्थिति.”

“जयन्ता, तूं मला एक हातमशीन घेऊन दे. मी घरीं शिवणकाम करीत जायीन.”

“आधी बरी हो. तुझ्या येत्या वाढ दिवसाला मी ती भेट देईन. दोघे घरीं आलीं. आणि जयन्ताची परीक्षा आली. त्याने चार दिवसांची रजा घेतली. पेपर चांगले जात होते. आज शेवटचा पेपर, घरीं बहीण वाट पहात होती. कां बरें जयन्ता अजून आला नाहीं ? – जयन्ता पेपर लिहून उठला. सारीं मुलें निघालीं; परंतु जयन्ता एकदम घेरी येउन पडला. मित्र धांवले. त्यांनी त्याला उचललें. एक टॅक्सी करून ते त्याला घरीं घेऊन आले. “काय झालें ?” गंगूनें घाबरून विचारलें. “घेरी आली होती.” मित्र म्हणाले.

ते मित्र गेले. गंगू भावाजवळ बसली. तिच्या डोळ्यांत अश्रू होते. वडील कामावर गेले होते. भावंडें शाळेंतून अजून आलीं नव्हतीं. आई दळण घेऊन गेली होती. गंगू एकटी होती.

“जयन्ता, जयन्ता” तिनें हाकां मारल्या. तिचे डोळे भरून आले होते. थोड्या वेळानें आई आली.
“बाळ जयन्ता.” आईनें हांक मारली.
जयन्ता शुद्धीवर आला. त्यानें डोळें उघडलें, तो एकदम उठला, त्याने आईला मिठी मारली.
‘मला मृत्यु नेणार नाहीं.’ तो म्हणाला.
‘पडून राहा बाळा’ आई म्हणाली.
‘तुझ्या मांडीवर निजतों.’
‘ठेव डोकें.’
‘आई, डॉक्टरला आणूं ?’ गंगूनें विचारलें.
‘गंगू, डॉक्टर कशाला ? गरिबाला डॉक्टर नकोत. ते पैसे घरीं उपयोगीं पडतील’- जयन्ता म्हणाला.

‘बाळ डॉक्टरला आणू दे हो.’ आईनें समजूत घातली. गंगू गेली. आणि थोड्या वेळाने ती डॉक्टरना घेऊन आली. त्यांनी तपासलें.

 

पुढें मॅट्रिकच्या परीक्षेचा निकाल लागला. जयन्ता पास झाला. त्याला शेकडा ७० मार्क मिळाले. कोणत्याहि कॉलेजांत त्याला शिष्यवृत्ति मिळाली असती. त्यानें कॉलेजांत नांव घातलें. सकाळी कॉलेजांत जाणार होता, दुपारी नोकरी करणार होता. पंधरा वर्षांचा जयन्ता तासन् तास रेशनिंगचें काम करी. तो दमून जाई. शरिराची वाढ होण्याचें ते वय; परंतु त्याच वेळेस आबाळ होत होती. काय करायचें ?

जयन्ता घरी आईलाहि मदत करी. रविवारी घर सारवी. इतर भावंडांचे कपडे धुई, तो क्षणभरहि विश्रांति घेत नसे. घरांत विजेचा दिवा नव्हता, रॉकेल मिळायचे नाहीं. जयन्ता एका मित्राच्या घरीं अभ्यासाला जाई.

कॉलेज सुटल्यावर तो आता घरी येत नसे. तिकडेच राईस प्लेट खाऊन नोकरीवर जाई. परंतु जयन्ता अशक्त होत चालला.

“जयन्ता तुला बरं नाहीं वाटत ?” गंगूने विचारलें.
“बरें वाटतें तर ? तूंच जप. तुला इन्जक्शनें घ्यायला हवींत. त्यासाठी मी पैसे साठवून ठेवले आहेत. तू आमची एकुलती एर बहीण. मी देवाकडे गेलो तरी इतर भाऊ आहेत; परंतु तूं गेलीस तर दुसरी बहीण कुठें आहे ?”

“असें नको बोलूं, तूं शीक. हुषार आहेस. तूं मोठा होशील, खरेंच जयन्ता!”
“मला खूप शिकावें असें वाटतें.”
“शीक हो; परंतु प्रकृतीस जप.”

गंगू आता इंजेक्शने घेऊं लागली. जयन्ताचा शब्द तिला मोडवेना. परंतु जयन्ता मात्र खंगत चालला. “जयन्ता तुला काय होते ?” आईने विचारलें.

“परीक्षा जवळ आली आहे. रात्रीं अभ्यास करतो. म्हणून तुम्हाला मी असा दिसतो. शरीर थकले तरी मनाला खूप उत्साह आहे. परिक्षा संपली कीं तीन महिने मग अभ्यास नाही. प्रकृति सुधारेल. आई; काळजी नको करूं.”

“तो तिकडे तुरुंगांत; तुझी ही अशी दशा.”
“आई सार्‍या देशांतच अशी दशा आहे. त्यांतल्या त्यांत आपण सुखी नाहीं का ?”
“तूं शहाणा आहेस बाळ.”

आईच्या डोळ्यांत पाणी आलें. जयन्ता पुस्तक घेऊन निघून गेला. परीक्षा जवळ आली होती. गंगू, जयन्ता, दोघे त्या दिवशीं फिरायला गेलीं होतीं.

“गंगू, तुला आता बरें वाटतें ?”
“मला तुझी काळजी वाटते.”

   

पुढे जाण्यासाठी .......