रविवार, ऑक्टोबंर 20, 2019
   
Text Size

श्यामची आई

त्या दिवशी संकष्टी चतुर्थी होती. वडिलांना उपवास असे. परंतु ते अशक्य झाल्यापासून दुपारी धान्यफराळ करीत. सोजी खात. आई त्यांना म्हणाली, 'आज चतुर्थी ना? जा, स्नान करा. थोडी सोजी खाऊन घ्या. असे हाल नका करू हो स्वत:चे जा. खाऊन घ्या.' तुटक- तुटक मोठया कष्टाने बोलत होती. वडील उठले. स्नान करून देवळात गेले. येताना त्यांनी गणपतीचे तीर्थ आणले व आईला दिले.

आईने धाकटया पुरूषोत्तमला जवळ घेतले. त्याच्या तोंडावरून हात फिरविला. अत्यंत क्षीण स्वराने ती म्हणाली, 'बाळ चांगला राहा. हट्ट नको करू. दादा, अण्णा आहेत तुला. मावशी आहे. चांगला नीट वाग!' पुरूषोत्तम रडू लागला. आई सारखी त्याच्या पाठीवरून हात फिरवीत होती.

'सखू! सा-यांनी खाल्लेत का?' आईने विचारले.

'होय हो अक्का.' मावशी म्हणाली.

'सखू! सारी तुझी हो. माय मरो, मावशी जगो. पुरूषोत्तम, श्याम, सारी तुझी. चंद्री, गजू सारी तुझी.' आई शेवटची निरवानिरव करीत होती.

'होय हो अक्का.' मावशी म्हणाली. 'श्याम गरीब. गुणाचा, चंद्री, गजू देव आहे    सा-यांना तो!' आई तुटक बोले. किती तरी वेळाने एकेक शब्द बोले.

सारी आईच्या भोवती बसली होती. दूर्वांच्या आजीकडे बघून आई म्हणाली, 'क्षमा- बोलल्ये चालल्ये विसरा!' आजी विरघळून गेली. किती तरी वेळाने एखादा शब्द आई उच्चारी.

'सखू! नानांना म्हणावं, क्षमा करा. त्यांची मी मुलगीच आहे. बयोला, म्हणावे, क्षमा करा.'

पुन्हा शांत. मध्येच आई डोळे गरगर फिरवी; मध्येच डोळे मिटी.

'श्याम!' एकच शब्द.

'अक्का! त्याला आज बोलावत्ये, हो.' मावशी म्हणाली. मावशी भाऊंना म्हणाली, 'भटजींना बोलवा व गोप्रदाने सोडवा.'

मरताना गाय दान द्यावी, असे आहे. गाय नसेल, तर काही पैसे गोप्रदान या नावाने देतात. आईच्या हातून गोप्रदाने सोडण्यात
आली.

आईला बोलता येईना, वाणी गेली. ती नुसती पाही. पुरूषोत्तमाच्या अंगावरून हात फिरवी. मध्येच बोट वर करी. देवाकडे

जात्ये, असे सुचवी. ब-याच वेळाने होती नव्हती ती शक्ती एकवटून ती भाऊंना म्हणाली, 'तुम्ही जपा, हाल करू नका. मी सुखाने या मांडीवर...' जास्त बोलवेना.

सारे शांत होते. आईला ऊर्ध्व लागला. गावातील वैद्य कशाआप्पा आले. त्यांनी नाडी पाहिली. 'अर्धी घटका' ते खिन्नपणे म्हणाले व गेले. शेजारच्या जानकीवयनी व राधाताई आल्या होत्या. नमूमावशी बसली होती. इंदू होती.

तेथे स्मशानशांती होती. आई जाणार, कोणाला शंका नव्हती.

'तिला श्याम व चंद्री भेटली नाहीत; गजू भेटून गेला.' वडील म्हणाले.

आईचे ओठ हलले, असे वाटले. काही बोलावयाचे का होते? काही सांगावयाचे का होते? परंतु बोलवत नव्हते. ते ओठ राम म्हणत होते की श्याम म्हणत होते? राधाताईंनी हेमगर्भाची मात्रा उगाळली. खाली जाणा-या जिभेला त्यांनी चटका दिला.

'सारी जपा!' आई म्हणाली.

'काही सांगावयाचे आहे का?' राधाताईंनी मोठयाने कानात विचारले. आईने 'नाही!' अशी खूण केली.

घरामध्ये मृत्यू आदल्या दिवसापासून आला होता. शेवटल्या क्षणाची तो वाट पाहत होता. पुन्हा एकदा आईने जोर केला व म्हटले 'सारे सांभाळा. देव आहे!'

शेवटची लक्षणे दिसू लागली. जीभ आत ओढली जाऊ लागली. वेळ आली. देवाघरी जाण्याची वेळ आली; मंगल वेळ आली. राधाताईंनी गंगा आणून दोन थेंब तोंडात घातले; तुळशीपत्र तोंडात ठेवण्यात आले. आईला घोंगडीवर घेण्यात आले. देवाकडे जाताना विरक्त होऊन जावे लागते.

थोडा वेळ गेला. 'राम' ऐकू आले आईने राम म्हटला! सा-यांना अथांग सागरात लोटून आई गेली. बोलावणे आले; ती गेली. ते बोलावणे कोणाला नाकारता येत नाही. श्यामची आई निघून गेली. भाऊंची पुण्याई गेली; पुरूषोत्तमवरचे कृपाछत्र गेले. श्याम व गजानन यांच्या जीवनातली स्फूर्तिदात्री देवता, प्रेममय देवता गेली! चंद्रीचे माहेर गेले! नाना, आजी यांची आवडी गेली!

गडीमाणसे यांची बयो गेली; जगातील जंजाळातून सुटून आई मोठयांच्या कुशीत प्रेमाची ऊब मिळावी म्हणून गेली!

 

पुढे जाण्यासाठी .......

श्यामची आई