बुधवार, सप्टेंबर 20, 2017
   
Text Size

संध्या

आजी रागावली असें पाहून संध्या खालीं उतरली. तिनें आजीचा हात धरला. सर्व मुलें घरीं निघालीं.

“आजी, तूं नेहमीं संध्येचा हात धरतेस. आमचा कोणाचा कां नाहीं   धरीत ? ती तेवढी तुझी लाडकी !” दुसरीं मुलें म्हणालीं.

“अरे, ती इकडेतिकडे पळून जाईल म्हणून हो मी तिचा हात धरतें. तुम्ही सारीं माझीं आवडतीं, सारीं लाडकीं. मी सर्वांना खाऊ नाहीं का देत ? सर्वांना गोष्टी नाहीं का सांगत ?”

“आजी, तूं रस्त्यांत पडूं नयेस म्हणून मी तुझा हात धरतें, खरं ना ?” संध्येनें हंसून विचारलें.

“होय हो संध्ये. मुलं म्हणजे म्हाता-याची काठी.” आजी म्हणाली.

भागीरथीकाकू रोज भीमेवर स्नानासाठीं जावयाची. पंढरपूराहून वाहात आलेली पवित्र भीमा. उडगी गांवची तीच गंगा. ती चंद्रभागा. आजीबरोबर कधींकधीं संध्याहि जावयाची व पाण्यांत डुंबावयाची.

“संध्ये, तूं आज गंगेवर येऊं नकोस. फार आहे थंडी.”

“आजी, तुला थंडी लागत नाहीं, मग मला कशी लागेल ? मला तर भीमेच्या पाण्यांत मौज वाटते. जणूं मी आईच्या कुशींत शिरत आहें असं मला वाटतं. संध्येला थंडी-ऊन बाधत नाहीं. पाऊसपाणी बाधत नाहीं. तहानभूक लागत नाहीं. भीमेचं पाणी पिऊन माझी तहानभूक नाहींशी होते.”

“कांहीं तरी बोलतेस. गंगेवरून आलीस की दुप्पट खातेस. पाण्यांत डुंबून भूक मरते वाटतं ? बरं, चल; तूं कांही ऐकायची नाहीस.”

त्या दिवशी भीमेच्या पाण्यांत डुंबता डुंबतां संध्या जणूं देहभान विसरली. तिकडे भागीरथीकाकू स्तोत्रें म्हणत होती, अभंग म्हणत होती. संध्येलाहि गाण्याची स्फूर्ति आली.

 

पुढे जाण्यासाठी .......

संध्या