शनिवार, जुन 06, 2020
   
Text Size

चार दिवसांचे चांदणे

मंडळी घरोघर जाऊ लागली. सरकारी अंमलदार गाड्याघोड्यांतून निघून गेले. निरोप देण्यात येऊ लागले. नमस्कार करून करून यजमानांचे हात दुखुन आले. विवाह लागला. दुसर्‍या दिवशी पंगत होती. सार्‍या गावाला पंगत. सा-यांनी वधुवरांस आशीर्वाद दिला. त्यांचे अभिष्ट चिंतन केले. रात्री वरात निघाली. दारू उडविली गेली. चंद्रज्योतीच्या प्रकाशात ती अलंकाराने नटवलेली वधूवरे सुंदर दिसत होती. विवाहाचा आजचा शेवटचा दिवस. आज सा-यांचे मानपान व्हायवयाचे होते. कोणाला शेला, कोणाला पोगोटे, कोणाला लुगडे, कोणाला खण- आज द्यावयाचे होते. आज पाठवणी होती, बोळवणी होती.

दिगंबर रायांनी राखालला बोलावले. त्याचा सत्कार केला. त्याला सोन्याचे कडे बक्षीस दिले! राखालच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले. सोन्याचे कडे मिळाले म्हणून का ? इतक्या लोकांत आपला गौरव केला म्हणून का ? नाही, नाही. अजून रसज्ञ लोक, गुणज्ञ लोक, कलेची पूजा कशी करावी हे जाणणारे रसिक व सहृदय लोक हयात आहेत, याबद्दल त्याला आनंद झाला. मी मेलो तरी जोपर्यंत हे लोक आहेत तोपर्यंत कला मरणार नाही, हे मरू देणार नाहीत ; द्राक्षाच्या वेलाला सुकू देणार नाहीत. कलावानांना धुंडाळून आणतील, कला जगेल. जगो, जगो- माझ्या पूर्वजांची कला जगो- याचा त्याला आनंद होत होता.

विवाह झाला. गाणारे वाजवणारे निघून गेले. धर्ममार्तंड निघून गेले. पाहुणेराहुणे निघून गेले. गावातील गर्दी मोडली. पुन्हा रोजचे व्यवहार सुरु झाले.

 

पुढे जाण्यासाठी .......