मंगळवार, सप्टेंबर 19, 2017
   
Text Size

खरा भक्त

एका गावाबाहेर एक शंकराचे देऊळ होते. ते स्वयंभू स्थान होते. काळीभोर शंकराची पिंड होती. त्या गावाच्या राजाची देवावर फार भक्ती. त्याने तो देवाला सोन्याचा मुखवटा केला होता. शिवरात्रीच्या उत्सवात, श्रावण सोमवारी तो मुखवटा चढविण्यात येई. हजारो लोक पाहायला येत.

राजा रोज देवाच्या पूजेला जात असे. “पाहि मां पाहि मां” म्हणत असे. राजाकडची ती पूजा. तिचा थाट किती वर्णावा ! किती सांगावा ? सुंदर सुगंधी फुलांच्या माळा असत. बेलाच्या त्रिदळांच्या पाट्या भरलेल्या असत. चंदनाचा सुवास सुटलेला असे. उदबत्त्यांचा घमघमाट असे. ओवाळायाला कापूर असे. बाहेर चौघडा वाजत असे. अशा थाटाने पूजा होई.

त्या देवळाजवळ एक संन्यासी राहायला आला. तो फार कोणाशी बोलत नसे. देवा शंकराला प्रदक्षिणा घालीत असे. आसन मांडून जप करीत बसे. तो झाडाचा पाला फक्त खाई. जवळ झुळझुळ वाहणा-या झ-याचे पाणी पिई. असा त्याचा कार्यक्रम असे.

एकदा एक परगावचा मनुष्य त्या गावी आला. देवा शंकराच्या दर्शनास गेला. संन्यासी शांतपणे बसला होता.

“महाराज, आपणाला एक प्रश्न विचारू का ?” त्या माणसाने विचारले.

“विचारा.” संन्यासी म्हणाला.

“तुम्ही येथे पुष्कळ दिवस आहात. देवाच्या पूजेला देवाच्या दर्शनाला रोज किती तरी लोक येतात. त्यांच्यातील देवाचा खरा भक्त कोण ?”

“खरे सांगू का ?”

“खरे सांगा.”

“दुस-याच्या रागाची संन्याशाला काय पर्वा ?”

“खरे आहे. ऐका तर. तेथे रोज दोन प्रहरी एक गुराखी येतो. तो, देवा शंकराचा खरा भक्त.”

 

पुढे जाण्यासाठी .......