बुधवार, नोव्हेंबर 20, 2019
   
Text Size

मुले म्हणजे देवाची ठेव

प्रधान म्हणाला, “महाराज, तुम्ही रस्त्यातून जाताना शेंबड्या लहान पोरांना वाकून लवून नमस्कार करता. परंतु वृद्धांना कधी करीत नाही. नमस्कार करायचाच झाला तर म्हाता-या मंडळींस करावा. लहान मुलांना का कोणी नमस्कार करतो ?”

राजाने हसून विचारले, “म्हणून का मी वेडा ?”

प्रधान म्हणाला, “लोक असे म्हणतात, राजा पोराबाळांना प्रणाम करतो. राजाला वेड लागले.”

राजाने उत्तर दिले, “मी वेडा नाही. लोकांनाच कळत नाही. मी करतो ते बरोबर करतो.”

प्रधानाने विचारले, “ते कसे काय ?”

राजा म्हणाला, “जे लोक म्हातारे झाले, त्यांचा पराक्रम कळून चुकला. ते काय करणार, काय नाही, सारे जगाला कळते. त्यांची कर्तबगारी काय ती दिसून आली. परंतु लहान मुलांचे अद्याप सारे दिसावयाचे असते. लहान मुले पाहिली म्हणजे माझ्या मनात येते यांच्यातून मोठे कवी निघतात, चित्रकार निघतात, वीर निघतात, मुत्सद्दी निघतात, साधुसंत निघतात का मोठे शास्त्रज्ञ निघतात ? काय सांगावे ? सारे शक्य आहे. म्हणून मी मुलांना वंदन करतो. त्यांच्यातील अप्रकट शक्तीला नमस्कार करतो.”

प्रधान म्हणाला, “महाराज आपले करणे बरोबर आहे. आम्हीच वेडे. आपण शहाणे आहात, दूरचे बघणारे आहात.”

राजा म्हणाला, “म्हणून तर लहान मुलांची काळजी घेतली जावी म्हणून मी खटपट करतो. त्यांच्यासाठी फुलबागा आहेत, त्यांच्यासाठी क्रीडांगणे आहेत. त्यांच्यासाठी नाना वस्तूंची संग्रहालये आहेत. शाळांतून त्यांना गायीचे दूध मिळेल अशी व्यवस्था केली. मुलांमधील देव प्रकट होतो. मुलांची जीवने नीट फुलून त्याचा सुगंध पसरो. मुले म्हणजे देवाची ठेव. हिला जपले पाहिजे.”

प्रधान म्हणाला, “खरे आहे महाराज. आता लोकांना मी समजावून सांगेन. इतके दिवस बालदिन पाळतात परंतु मुलांचे महत्त्व त्यांना कळले नाही. मलाही कळले नाही. आम्ही सारे वरवर पाहणारे लोक. बरे जातो.”

 

पुढे जाण्यासाठी .......